Τώρα που εξετάσαμε τις επιμέρους επιδράσεις των αλλαγών στο H2 και το pH στο ORP, είναι επίσης εκπαιδευτικό να εξετάσουμε τα αποτελέσματά τους μαζί με ένα ειδικά διαμορφωμένο γράφημα.
Το σχήμα 11 δείχνει ένα γράφημα «επικάλυψης» στο οποίο οι γραμμές για «ORP έναντι συγκέντρωσης H2» και «ORP έναντι pH» απεικονίζονται στο ίδιο διάγραμμα.
Όπως και πριν, το γράφημα ORP έναντι pH (κόκκινη γραμμή) δείχνει τη σταθερά συγκέντρωσης H2 στα 1,6 mg/L, ενώ το γράφημα συγκέντρωσης ORP έναντι H2 (μπλε γραμμή) δείχνει τη σταθερά pH σταματά στο 7.
Σημειώστε ότι σε αυτό το γράφημα χρησιμοποιούμε δύο μονάδες μέτρησης στον οριζόντιο άξονα, τόσο για τη συγκέντρωση H2 όσο και για το pH, η καθεμία καλύπτει τις τυπικές περιοχές της (0,5 έως 2 mg/L για το H2 και 7 έως 10 για το pH).
Η χρήση ενός γραφήματος για την αναπαράσταση και των δύο σχέσεων μάς επιτρέπει να κάνουμε μια σύγκριση "παράπλευρα" και να δούμε εύκολα πόσο διαφορετικά ανταποκρίνεται το ORP στις αλλαγές σε κάθε μέτρο.
Συγκρίνοντας την κλίση κάθε γραμμής, μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα τη σχετικά «ρηχή» κλίση της (αρνητικής) τιμής ORP σε αλλαγές στο H2, σε σύγκριση με την πολύ πιο «απότομη» κλίση της (αρνητικής) τιμής ORP σε αλλαγές στο pH.
Το παρακάτω γράφημα στο Σχήμα 12 μας δείχνει πώς τόσο το H+ όσο και το H2 επηρεάζουν τις τιμές ORP ως ποσοστό της συνεισφοράς τους:
Εξετάζοντας τη σχετική συνεισφορά τους με αυτόν τον τρόπο, μπορεί κανείς να δει ότι το ORP θα αλλάξει συνολικά μόνο κατά 2 mV σε ένα τυπικό εύρος συγκεντρώσεων Η0,5 (2 έως 18 mg/L).
Αντίθετα, το ORP αλλάζει κατά 3 mV σε ένα εύρος 178 μονάδων pH. Ενώ η τιμή του pH αντιπροσωπεύει περίπου το 90% της τιμής ORP, η συγκέντρωση Η2 συμβάλλει μόνο περίπου στο 10%.
Επομένως, βλέπουμε ξανά πώς η τιμή ORP κυριαρχείται από το pH, ενώ η συμβολή του διαλυμένου υδρογόνου είναι σχετικά ασήμαντη.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Randy Sharpe: «Η σχέση μεταξύ διαλυμένου Η2, pH και οξειδοαναγωγικού δυναμικού»
